Burnaz bu sahnede Pazartesi sabahının zorlayıcılığını mizahi bir şekilde anlatıyor. Uyanamayanlara, işe gitmek istemeyenlere içten bir tebessüm bırakıyor. Burnaz: “Alarmı sustururken kolum yoruldu… Sanırım…
Burnaz, iç dünyasıyla baş başa ama sessizliği bile susturamıyor. “Kafamı dinliyorum… Ama o da fazla konuşkan.” repliğiyle, zihin yorgunluğunu ve içsel çatışmaları esprili bir…